มาออกแบบสังคมกันเถอะ!

posted on 25 Apr 2010 17:12 by bowajung in Event

ก่อนอื่นต้องขอขอบใจจ๋าจริงๆที่นำเรื่องราวดีๆเหล่านี้มาให้โบว์ได้อ่าน

แล้วโบว์ก็ไม่รอช้าที่จะนำมันมาเผยแพร่ลงในเอกซ์ทีนแห่งนี้

ถึงแม้อาจจะมีคนลงไปแล้ว แต่เพื่อความทั่วถึง โบว์จะช่วยเผยแพร่อีกแรงหนึ่งค่ะ!

  

  

ต่อไปนี้โบว์จะก๊อปข้อความจากกระทู้หนึ่งของคุณเก้อใน f0nt.com มาให้อ่านกันนะคะ ^^

 

ในที่นี้ ผมอนุมาณเอาว่า ส่วนใหญ่คือคนรุ่นใหม่
คนรุ่นที่โลกของอินเตอร์เน็ตคือเครื่องมือ คืออุปกรณ์การทำงาน
คือความสนุกสนานเพลิดเพลิน คือการโหลดเพลง(แหมภารกิจประจำวันผมเลย)
และคือดอทเอ คิล! คิล! คิล!

ไม่รู้ว่าเราโชคดีหรือโชคร้าย ในขณะที่อีกโลกหนึ่งในจอของเรา
คือการโพสเรื่องสนุกๆ อ่านอะไรฮาๆ เล่นเกมสบายๆ และถ้าใครโชคดีหน่อย
ก็คงทำทั้งหมดนี้ในห้องแอร์ แล้วเราก็ไปเดินห้างดูหนังกันเพลิดเพลิน

ย้อนกลับไปเมื่อสามสิบกว่าปีที่แล้ว ยุค 14 ตุลา
ผู้คนที่ออกมาเปลี่ยนแปลงสังคม อ.จีระนันท์, อ.เสกสรรค์ และคนอื่นๆ
เค้าอายุอานามไม่ต่างจากพวกเราตอนนี้เลย น้อยกว่าบางท่านด้วยซ้ำ
ผมนึกไม่ออกเลยว่าในขณะที่ผมทำได้แค่หาเลี้ยงชีพไปวันๆ แล้วก็บริโภคๆๆ ในวัยเท่ากันนี้
พวกเขาเผชิญหน้าความรุนแรงและเคลื่อนไหวเพื่อเปลี่ยนแปลงปัญหาระดับประเทศขนาดนั้นได้ยังไง
(ยังไม่พูดถึงเข้าป่าจับปืน ยิงสู้กันจริงๆด้วยนะ ไม่ใช่เค้าเต้อ)

เราอยู่ในช่วงเวลาแห่งความเปลี่ยนแปลง
ช่วงเวลาที่ปัญหาซับซ้อนรุนแรงไม่ต่างจากยุคนั้น เพียงแต่คราวนี้
มันย้ายรูปร่างมาอยู่ในโลกไซเบอร์ โลกใบเดียวกับที่เราเล่นอยู่นี่ล่ะ
และเราในฐานะเจ้าของสังคมคนหนึ่ง เราทำได้มากกว่านั่งดูข่าว
แล้วบ่นลงสเตตัสเฟซบุ๊ค เราทำได้มากกว่านั้น


สิ่งที่รุกล้ำเข้ามาในโลกใบนี้ของเรานั้นไม่ใช่พวกเสื้อแดง
ไม่ใช่พันธมิตร ไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่รัฐบาล ไม่ใช่เสื้ออะไรทั้งนั้น
ศัตรูที่สำคัญที่สุดของเราตอนนี้คือ "ตัวเราเอง"
เราคือผู้เล่นที่สำคัญของเกมนี้ พูดก็พูด เราคือคีย์แมนด้วยซ้ำ
รู้ว่าทุกคนเบื่อ ทุกคนโกรธ เหนื่อย หน่าย เกลียด สารพัด
แล้วทางออกจากปัญหานี้อย่างถาวรอยู่ที่ไหน?

ผมว่าอยู่ที่"ความเข้าใจ"ของเรา ความเข้าใจของเราต่อผู้คนที่เห็นแตกต่างสารพัดสี
และความเข้าใจนั้นจะเกิดขึ้นไม่ได้ ในขณะที่สังคมสาดซัดกันไปด้วยความรุนแรง โกรธแค้น เกลียดชัง
และนั่น ในฐานะคนรุ่นใหม่ เราขจัดสิ่งเหล่านี้ได้่ เริ่มจากใจเรา และส่งต่อมันไปยังคนอื่นๆ
ไม่ต้องไปสนใจว่าพวกผู้ใหญ่จะเอาแนวคิดแบบไหนมายัดเยียดใส่หัวเรา
วันข้างหน้าสังคมต้องอยู่ในความรับผิดชอบของเรา
ขอยกคำของเพลงริชแมนทอยมาเลยแล้วกัน ว่านี่คือ..ยุคของพวกเรา
...และในนาที่นี้..โปรดเถอะโปรดชูมือขึ้นและตะโกน เปล่งเสียงว่านี้คือยุคของพวกเรา!

กติกาคือสร้างผลงานอะไรก็ได้
จะโปสเตอร์ กราฟิก แฟลชแว้บๆ วิดีโอ ข้อเขียน มุกตลก(นับเป็นผลงานด้วยเรอะ)
เพื่อบอกให้พวกเขา ใครก็ตาม รู้ว่าสังคมนี้ก็เป็นของพวกเราเหมือนกัน
และเราอยากให้สังคมอยู่กันแบบปลอดความโกรธ เกลียดชังครับ
นี่คือเป้าหมายของสังคมในอนาคต ที่เราอยากจะอยู่ และเราต้องลงมือสร้างกันเดี๋ยวนี้

 

 

อีกประการ คิดว่าทุกคนคงสังเกตเห็นเช่นเดียวกับผม ตามท้องถนน เสาไฟฟ้า

และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกไซเบอร์ พวกภาพกราฟิก ถ้อยคำ สติกเกอร์
ที่รณรงค์อย่างขะมักเขม้นให้ผู้คนเกลียดชังกัน มันมีล้นเมืองล้นอินเตอร์เน็ตเลย
เราไม่ต้องการสังคมแบบนั้น เราก็ต้องเพิ่มพรมแดนของความเข้าใจกันด้วยตัวเราเอง
สิ่งที่เราทำ จะทำหน้าที่เจือจางความเกลียดชังนั้นไงล่ะ

สำหรับใครที่แวะมาและกำลังแขวะในใจว่า นี่คือกิจกรรมชนชั้นกลางหน่อมแน้ม
ก็ตอบได้เพียงว่า ประเด็นที่เราเลือกกันพูดนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการแก้ปัญหา
รายละเอียดของปัญหานั้นเยอะแยะมากมาย และเป็นเรื่องที่ถกกันได้
การสมยอมกัน การกลบปัญหาไว้ใต้พรม หรือไม่สนใจไยดีสังคม แล้วเรียกนั่นว่าความสงบผมก็ไม่เห็นด้วยเช่นกัน
เพียงแต่เราต้องเริ่มต้นกันที่ ลดความเกลียดชัง-พยายามทำความเข้าใจกัน
ปัญหาเหล่านั้นจึงจะมีทางออก ไม่ใช่จมอยู่ในความมืดที่ยาวนานแบบนี้



จบด้วยริชแมนทอยอีกรอบ ...สุดแผ่นดินนี้คือ อะไร..ไม่อาจรู้ได้เลย
..หากเธอ ลองย่ำเท้าออกเดิน.. อาจจะเจอรุ้งงาม โอ้ว เด็กแนวมากๆ 

 

 

ทั้งนี้ต้องขอขอบคุณ คุณเก้อ@f0nt.com มาด้วยนะที่นี้ค่ะ

ที่สร้างสรรค์กิจกรรมดีๆให้ทุกคนได้มีโอกาสเรียกร้องสันติภาพเพื่อสังคมไทย

 

 

 

ตัวอย่างผลงานเล็กๆน้อยๆค่ะ... 

 

ชื่อผลงาน : อีกนานแค่ไหน ?
แนวคิด
: คนไทยด้วยกัน เมื่อใช้ความรุนแรงต่อกัน เลือดที่ไหลออกมาก็คือ "เลือดไทย" เหมือนๆกัน.. แล้วจะต้องเป็นอย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน
โดย :
ศุภณัฐ โพธิวรากร, บอสครับ
ทำอะไรอยู่ในสังคมไทย :
เป็นนักเรียนที่เรียนหนังสือไม่ค่อยรู้เรื่องคนหนึ่ง
คติพจน์ :
อุปสรรคแค่ไหน ถ้ากล้าที่เผชิญ อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสไปสู่ความสำเร็จ

 

ชื่อผลงาน : once upon a time
แนวคิด : ก็แค่อยากกลับไปเห็นคนไทยสดใสเหมือนเดิม
โดย : กษิรา ศิริวัฒนากุล, เกศ @katezilaaa
ทำอะไรอยู่ในสังคมไทย : จบโท เป็นอาจารย์ และขายก๋วยเตี๋ยว
คติพจน์ : หายใจด้วยความหวัง

 

ชื่องาน : Brick
แนวคิด : ประเทศไทยไม่ได้สร้างมาจากอิฐสีเดียว
โดย : พรประสิทธิ์ ลีห์กิจไพศาล (เก)
อาชีพ : Graphic Designer (Freelance)
Blog : http://sheep.exteen.com/

 

ชื่อผลงาน : Nothing harder for revise
แนวคิด : ปัญหาทุกเรื่องย่อมมี ทางออก ขอแค่ ลองดู ด้วยวิธีของเรา และพร้อมจะ ทบทวน ความคิดและการกระทำของตนเองตลอดเวลา
โดย : ธีรพงศ์ ไกรอมรชัย (@aimakun)
ทำอะไรอยู่ในสังคมไทย : DEV @ opendream
คติพจน์ : ดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ แต่ถ้าไม่ทำ จะไม่มีอะไรที่เป็น "ชิ้นดี"

 

ชื่องาน : ชัยชนะบนซากปรักหักพัง
แนวคิด : ชัยชนะที่ได้มาจากความรุนแรงจะเรียกว่าชัยชนะได้จริง ๆ เหรอ?
โดย : @kwangkungzaa ดุกศรี
ทำอะไร อยู่ในสังคมไทย : กรรมกรคอมพิวเตอร์ในบริษัทแ
ห่งหนึ่งย่านพระราม 2
คติพจน์ : หยุดความรุนแรงกันเถอะ

 

 

ใครสนใจ อยากจะดูผลงานอื่นๆอีก หรืออยากจะร่วมส่งผลงานเพิ่มเติม

ตามไปที่กระทู้นี้เลยค่ะ >> คลิกเลย!!

 

Comment

Comment:

Tweet

อ่ะนะ
แม่ก็สู้ๆนะ หาอะไรมาเขียนซะหน่อยก็ดี :)

ลูกเขียนแล้ว สบายใจที่ได้ทำมากๆ 555+
(แต่ตอนคิดนี้ หัวแทบแตก = =")

#3 By winter-moonlight on 2010-05-05 15:17

55555 ให้แม่เข้าวงการกราฟฟิกเนี่ยนะ ไม่ไหวหรอก!
ความสามารถด้านโฟโต้ชอปตกต่ำอย่างแรง
ใช้เป็นแต่เพ้นท์ จะให้กราฟฟิกอะไรล่ะ ฮ่าๆ

#2 By Bowajung on 2010-04-25 23:19

มาอ่านแล้วนะแม่
(นึกว่าแม่จะลองเข้าวงการกราฟิกกับเค้าด้วยซะอีก = =")

งืมๆๆ :D
พยายามคิดหาอะไรดีๆเขียนอยู่ แต่ยังคิดไม่ออกซักทีแฮะ = ="

#1 By winter-moonlight on 2010-04-25 21:02

Bowajung View my profile