Bowajung's Blog

วันนี้จะเป็นการบ่นล้วนๆนะจ๊ะ

อย่าเบื่อกันก่อนล่ะ

มันอัดอั้นใจ อยากเล่าสู่กันฟัง

มาเริ่มเรื่องแรกกันเลย

.

.

เพื่อความสะดวกในการเล่า ขอตั้งนามสมมุติเพื่อนคนนั้นว่า ชะนี

.

ตั้งแต่ตอนที่เราประกาศกะตัวเองและคนรอบข้างว่า

เราจะลืมชะนี เราจะตัดใจ จะไม่สนมัน

ก็เหมือนยิ่งหนียิ่งเจออะ

.

แบบนั่งรวมๆกันอยู่ทั้งชั้น ม.3 200 คน

มองรอบๆอยู่ ก็ไปเห็นชะนีอีก

.

เดินไปกินน้ำ ก็เห็นชะนีอีก

.

วันพฤหัสยิ่งแล้วใหญ่

พอวางกระเป๋าบนโต๊ะประจำกลุ่มเสร็จ

ก็เดินไปโรงอาหาร

พอจะกลับโต๊ะ เห็นมันมาแล้ว

ก็งง ทำไมมาเร็วผิดปกติ

เลยเดินอยู่แถวโรงอาหารไปก่อน เพื่อจะได้ไม่อยู่กะมัน 2 ต่อ 2

แล้วก็เจอมันเดินอยู่ในโรงอาหาร

ก็เดินหนีไปที่โต๊ะ - -"

.

แล้วตอนที่จะเดินไปเข้าแถว

เราเดินสวนกะมัน

มันก็ยกมือขึ้นพร้อมกะพูด หวัดดี

เราก็อึ้งค้าง งง หวัดดีใครฟะ

แต่มันก็หันหน้าหาเราเต็มๆเลยอะนะ

ตอนนั้นไม่ได้สังเกตหน้ามันด้วย ว่ายิ้ม หรือเฉย เต็มใจรึป่าว

พอไปบอกกะเพื่อนอีกคนนึง

เค้าก็ไปถามให้มั้ง แล้วบอกว่า

ชะนีบอกว่า ชะนีทักแล้ว แต่เราไม่ทักตอบ

อ่าว ซะงั้นเลย

แล้วเพื่อนที่ถามให้เค้าก็เชียร์ให้เราไปทักมัน

ก็เลยไปทักมันมั่ง แต่มันก็เฉยๆใส่ เหมือนไม่ได้ยิน

ก็ช่างมันเถอะ

.

พอถามเพื่อนอีกคนที่เดินมากะมันตอนนั้น

เค้าก็บอก ชะนีทักเรานะ

แต่เราทำเหมือนไม่ได้ยิน

(อะร๊ายยย ช้านอึ้งอยู่ตะหาก)

.

หรือว่าชะนีจะงอนที่ตอนแรกมันทัก แต่เราไม่ทักตอบ

วันศุกร์มันก็เลยไม่ทักแล้ว

.

หรือมันตั้งใจจะนานๆทักที ให้เราลืมมันไม่ลง

มาแกล้งกันอะ

.

เธอไม่รัก แล้วทักทำไม หรือเธอแกล้งกัน

อยากให้ฉันลืมเธอไม่ลงอีกนานหรือไง

ทำใจลืม ส๊องวัน ยากเย็นแทบขาดใจ

กลับต้องเริ่มต้นใหม่ปวดใจอีกกี่ครั้ง มันเสียเวลาทำใจ

- -"

.

.

จบเรื่องชะนี ต่อด้วยเรื่องเครียด

.

วันนี้ก็ไปเรียนเปียโนตอนบ่าย 2 เหมือนที่เคย

ไม่รู้ทำไมเดี๋ยวนี้เราอ่านโน้ตช้าลงอะ

เมื่อก่อนก็ช้าอยู่แล้ว

แต่เดี๋ยวนี้ช้ากว่าเดิมอีก

หรือเพราะมันยากก็ไม่รู้

จังหวะก็ลงผิดๆถูกๆ

เหมือนสมองจะช้าลงอะ

.

ครูก็จะตี จะเตือนตลอด

ดีแล้วล่ะ ที่ครูเคี่ยวเข็ญอย่างนี้

แต่รู้มั้ยว่ามันกดดัน

กดดันจนน้ำตามันจะไหล

แต่ก็กลั้นไว้

ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา

.

มันเครียดอยู่ในใจ

เปิดเทอมเราจะหาเวลาซ้อมเปียโนตอนไหน

จะอ่านหนังสือ จะย่อเนื้อหาตอนไหน

อาทิตย์แรกงานก็ยังไม่เยอะ

แต่ก็ไม่ได้ซ้อมเปียโนไปทั้งอาทิตย์อะ

อย่างนี้เราก็เรียนช้าดิ

เพิ่งมาซ้อมตอนจะเรียน

แล้วพอไม่ได้เรียน อีกอาทิตย์นึงมาก็ต้องมาซ้อมเหมือนเดิม

ไม่มีอะไรคืบหน้าเลย

พ่อยิ่งบ่นๆอยู่ว่าโรงเรียนสอนช้า กินค่าเรียน เล่นเพลงเดิมๆตั้งนาน

ก็มันต้องใช้เวลาอะ กว่าจะเล่นเพลงๆนึงจบได้

ไม่ใช่ระดับง่ายๆหรือมีพรสวรรค์นะจะได้เรียนเร็ว

แต่ก็ไม่ได้เครียดตรงนี้อะไรนักหนาหรอก

ที่เครียดจริงๆคือ แบ่งเวลาไม่เป็น

จะอ่านหนังสือ ทำการบ้าน ซ้อมเปียโน เล่นเน็ต(อันนี้สำคัญ ฮ่า) ตอนไหน

เรายิ่งไม่ชอบวางแผน จัดตารางเวลาให้ตัวเองอยู่

มันจะรู้สึกกดดันอะ ไม่ชอบ

แต่ก็คงไม่มีวิธีไหนดีไปกว่าวิธีนี้แล้ว

.

.

จบเรื่องเครียด ต่อด้วยเรื่องเปิดเทอม

.

เปิดเทอมก็ยังไม่ค่อยเรียนเลย

คาบว่างเยอะ

โดยเฉพาะอังกฤษ

เหมือนยังกำหนดหน้าที่ครูไม่แน่นอน

เพิ่งจะเข้ามาคาบเดียวเอง เหมือนจะมาสอบสอน

เพิ่งเรียนจบด้วย เฮ้อ - -

วิทย์ก็เพิ่งเข้ามาไม่กี่คาบ

เป็นครูเพิ่งจบมาเหมือนกัน

แต่คนนี้ดีหน่อยที่ จบโทคณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ

และท่าทางจะสอนแน่นอนแล้ว

.

ครูแต่ละคนก็ท่าทางจะสอนพอรู้เรื่องนะ

แต่กลัวจะไม่รู้เรื่องเพราะพวกพูดมากกลุ่มข้างๆนี่แหละ

นั่งติดกันเป็นแถบ 8 คนเลย

โอยยยยยยยยยยยย คุยอยู่ได้ แ-งโรคจิตหรือไงฟะ เดี๋ยวกัดเลย

(เริ่มเข้าสู่โหมดฮาร์ดคอ ขออภัยด้วย)

กลุ่มพูดมากปีที่แล้วยังพอทนอะ มันไม่คุยแทรกระหว่างสอน แค่นิดๆหน่อยๆ

ไอนี่แ-งตลอดเลย เสียงก็ดัง ฮ่วย

ที่สำคัญมันชอบยุ่งกะเราด้วย

วันพุธมั้ง เรียนไทยอยู่

ครูก็ให้อ่านบทความแล้ววิเคราะห์

แล้วกลุ่มพูดมากมันก็เอ่ยชื่อเรา เชียร์ให้เราออกไป

เราก็งงๆอะ ยังจับความไม่ได้เท่าไหร่ สมองมันช้า

ก็เล่าตามที่จับใจความได้ ดังนี้

ลูกเต่าทะเลมันออกมาจากไข่

ปกติมันต้องเดินลงทะเล

โดยสังเกตจากแสงดาวที่กระทบฟองน้ำ

แต่มันหลงแสงดิสโก้ จากสถานดิสโก้ใกล้ๆชายหาด

ทำให้มันคลานไปจนตายกลางชายหาดเพราะขาดน้ำตาย

เออ แล้วทำไมหรอ ทำไมต้องขำ บ้ารึไง

มีคนนึงมันก็ชอบล้อเรามาตั้งแต่ ป.3 ละ

ม.3 มันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

มาเรียกเราว่า เต่าทะเล อีก เวรกรรม

ถามจริงเหอะ แกโดยเรื่องว่า เจ๊เค็ม แกชอบหรอ

ทุกคนก็มีชื่อดีๆให้เรียก เค้าก็ไม่อยากให้ตั้งฉายาทุเรศๆมาเรียกทั้งนั้นน่ะแหละ

.

เมื่อวานวุ่นมากเรื่องชมรม

ตอนแรกก็ใช้ระบบ ช้าหมดอด

แต่พอครูประจำชั้นมาก็เลือกใหม่

ให้ออกมาเลือกตามเลขที่

พอคนเกิน ก็ให้เลือกใหม่เฉยเลย

คราวนี้จับฉลากเลขที่ แล้วให้เลขที่นั้นออกมาเลือก

แล้วเราก็ดวงซวยเหลือเกิน

ได้ 5 คนสุดท้าย

เลยต้องจำใจอยู่ในชมรมที่ไม่ชอบไป

ตอนแรกก็ลังเลจะเข้านาฎศิลป์

คิดไปคิดมา เฮ้ย ไม่เอาดีกว่า เกิดโดนจับเต้นทำไง

เลยต้องไปพละแทน

เพราะเคยได้ยินปีที่แล้วว่า ไม่ต้องทำไรเลย

แต่ที่จริงอยากเข้าคณิตมากกว่า เพราะจะได้เสริมไปในตัวด้วย

ก็อด T________________________T

.

.

จบเรื่องเปิดเทอม ต่อด้วยเรื่องสุขภาพ (เรื่องสุดท้ายแล้ว ทนอ่านหน่อย โย่วๆ)

.

โอยยยยยยยย เปิดเทอมมาไม่ถึงอาทิตย์ โรคก็รุมเร้าซะแล้ว

ติดหวัดพ่อมา แต่ก็ไม่แน่ใจว่าหวัดป่าว

ที่แน่ๆตอนนี้ไอ มีเสมหะ

น้ำมูกก็ไหลเป็นช่วงๆ แต่มันเป็นสีใสนะ ไม่น่าจะเป็นหวัด

น่าจะเป็นภูมิแพ้ไรฝุ่นมากกว่า

เพราะแม่ก็เคยเป็นเมื่อนานมาแล้ว อาการเหมือนกันเลย

ได้ยินจากวิทยุด้วย ว่าเป็นโรคติดต่อทางกรรมพันธุ์ รักษาไม่ได้ -*-

กรรมพันธุ์ สมชื่อจริงๆ เฮ้อ

.

วันนี้ก็ตาเริ่มแดงๆ

ก็นึกว่าฝุ่นเข้าตาหรือป่าว ลองลืมตาในน้ำดู

แต่มันก็ไม่หาย

สงสัยจะแดงจริงๆแหละ

เพราะถ้าฝุ่นเข้าตา มันจะแสบตาหลังขยี้ตา

แล้วน้ำตาไหลพลากๆ

แต่นี่ไม่ได้ทำไรเลย ตาก็แดงๆละ

แล้วก็รู้สึกว่าเหมือนมีไรอยู่ในตาอะ

ใช่อาการเดิมเลย

ก็หยอดตาไปละ

หวังว่าจะหายก่อนวันเรียน

เพราะไม่อยากแพร่เชื้อ

ไม่อยากหยุดเรียน

ขี้เกียจตามงาน ตามสอบ

.

.

จบละ สบายใจ

แต่คนอ่านไม่สบายใจน่ะสิ เหอๆๆ

ยังไงก็ตั้งใจเรียนกันนะจ๊ะ

ใครเจ็บใครป่วยก็ขอให้หายป่วยเร็วๆ

ใครทุกข์ใครโศกก็ขอให้สุขเร็วๆ

สู้ๆ (ให้กำลังใจตัวเองไปในตัว)