รักเธอ... เตรียมอุดมฯ
posted on 30 May 2011 14:15 by bowajung in Diary"3 ปีในเตรียมฯมันสั้นนะน้อง"
ประโยคนี้เป็นประโยคแรกๆที่โบว์ได้ยินตั้งแต่เมื่อครั้งเพิ่งเข้าเตรียมฯมาใหม่ๆ
และรู้สึกว่ามันจริงมากขึ้นทุกที เมื่อวันเวลาผ่านไป
ถึงตอนนี้โบว์ก็รู้ซึ้งถึงความหมายของประโยคนี้จริงๆแล้วล่ะ...
ประโยคนี้เป็นประโยคแรกๆที่โบว์ได้ยินตั้งแต่เมื่อครั้งเพิ่งเข้าเตรียมฯมาใหม่ๆ
และรู้สึกว่ามันจริงมากขึ้นทุกที เมื่อวันเวลาผ่านไป
ถึงตอนนี้โบว์ก็รู้ซึ้งถึงความหมายของประโยคนี้จริงๆแล้วล่ะ...
ย้อนไปเมื่อ 3 ปีที่แล้วที่โบว์เคยได้เขียนเอนทรี่ติดเตรียมฯ
ถึงเวลานี้โบว์ก็มานั่งเขียนเอนทรี่จบเตรียมฯซะแล้ว
(จริงๆจบมา 2 เดือนได้แล้วล่ะ แต่เพิ่งได้มาอัพ ฮ่าๆๆ)
เวลามันผ่านไปเร็วจริงๆเนาะ...
คงเป็นจริงอย่างที่เค้าว่ากันว่า "ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ"
จริงอยู่ ที่มันเป็นไปไม่ได้ว่า
ช่วงชีวิตช่วงนึงของคนคนนึงจะมีแต่ความสุข ไม่มีความทุกข์เข้ามาเจือปนอยู่เลย
เพราะชีวิตในเตรียมฯของโบว์มันก็ไม่ได้มีแต่ความสุขล้วนๆ ก็มีทุกข์บ้างเหมือนกัน
แต่ถึงจะต้องทุกข์บ้าง โบว์ก็ไม่เคยต้องทุกข์คนเดียว
เพราะชีวิตในเตรียมฯของโบว์มันก็ไม่ได้มีแต่ความสุขล้วนๆ ก็มีทุกข์บ้างเหมือนกัน
แต่ถึงจะต้องทุกข์บ้าง โบว์ก็ไม่เคยต้องทุกข์คนเดียว
โบว์มีเพื่อนที่พร้อมจะร่วมเผชิญหน้ากับความทุกข์ไปพร้อมกับโบว์อยู่เสมอ ^^
และนั่นก็ทำให้โบว์รู้สึกว่ามีความสุขอยู่ในความทุกข์
และนั่นก็ทำให้โบว์รู้สึกว่ามีความสุขอยู่ในความทุกข์
และมันก็คงเป็นเหตุผลนึงที่ทำให้ 3 ปีในเตรียมฯมันผ่านไปเร็วมากๆ
นอกจาก "เพื่อน" "รุ่นพี่" "รุ่นน้อง" ที่ทำให้ช่วงเวลา 3 ปีนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วและมีความหมายแล้ว...
"วงประสานเสียงฝรั่งเศส"
"วงประสานเสียงฝรั่งเศส"
ก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งหลักๆที่ทำให้ 3 ปีนี้ของโบว์เป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดช่วงนึงในชีวิต
เพราะวงของเราไม่ใช่แค่วง แต่เป็นครอบครัวใหญ่ที่แสนอบอุ่น ♥
มีทั้งคนที่เรารัก และคนที่รักเรา ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ เพื่อน รุ่นน้อง และอาจารย์ที่น่ารัก ^^
วงเป็นสิ่งนึงที่ทำให้โบว์เป็นโบว์อย่างทุกวันนี้
เพราะวงของเราไม่ใช่แค่วง แต่เป็นครอบครัวใหญ่ที่แสนอบอุ่น ♥
มีทั้งคนที่เรารัก และคนที่รักเรา ไม่ว่าจะเป็นรุ่นพี่ เพื่อน รุ่นน้อง และอาจารย์ที่น่ารัก ^^
วงเป็นสิ่งนึงที่ทำให้โบว์เป็นโบว์อย่างทุกวันนี้
ถ้าไม่มีวงโบว์นึกไม่ออกเหมือนกันว่าตอนนี้โบว์จะเป็นยังไง...
ดีใจที่สุดที่ได้อยู่ตรงนี้ ได้เป็นอย่างนี้ ได้มีคนที่เรารัก และคนที่รักเราอย่างนี้
เริ่มรักเตรียมฯตั้งแต่ยังไม่ทันเข้า พอเข้ามาอยู่แล้วก็รัก... รัก... รัก... รัก... รักมากขึ้นทุกที
จนถึงตอนนี้ก็รักไปทั้งใจแล้วจริงๆ...
ขอบคุณโชคชะตาที่นำพาให้เราได้มาอยู่ในโรงเรียนที่ดี
จนถึงตอนนี้ก็รักไปทั้งใจแล้วจริงๆ...
ขอบคุณโชคชะตาที่นำพาให้เราได้มาอยู่ในโรงเรียนที่ดี
ที่มีเพื่อน มีรุ่นพี่ มีรุ่นน้อง มีอาจารย์ที่น่ารักอย่างนี้
มีวงที่ทำให้ช่วงชีวิตช่วงนึงของเรามีค่าที่สุด
ขอบคุณนะคะอาจารย์ที่คอยอบรมสั่งสอนทั้งวิชาความรู้และวิชาชีวิตให้หนู
ขอบคุณค่ะพี่ๆที่ส่งต่อสิ่งดีๆจากรุ่นสู่รุ่น เป็นที่พึ่งที่ปรึกษาที่ดีมากมาตลอด
ขอบคุณนะเพื่อนๆที่เคียงข้างกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเสมอ
ขอบใจนะน้องๆที่ทำให้พี่ได้เรียนรู้ที่จะเติบโตขึ้น
ขอบคุณทุกๆคนที่เป็นส่วนนึงของความทรงจำที่มีค่าที่สุดความทรงจำนึงในชีวิตเรา
ขอบคุณทุกคน ทุกสิ่ง สำหรับทุกอย่างจริงๆ...
เราจะจดจำมันไว้ตลอดไป จะไม่มีวันลืมเลย
"รักเธอ... เตรียมอุดมฯ"
ขอบคุณทุกคน ทุกสิ่ง สำหรับทุกอย่างจริงๆ...
เราจะจดจำมันไว้ตลอดไป จะไม่มีวันลืมเลย
"รักเธอ... เตรียมอุดมฯ"
Tags: bowajung, diary, life, remembrance, triam udom6 Comments
